Dix pour cent: Le film bugün Netflix'te yayında. İlk bakışta iş çok tanıdık: Beş yıl önce kapanan ASK ajansının eski ekibi, Andréa'nın çekimine günler kala başrol oyuncusunu kaybetmesiyle yeniden bir araya geliyor. Ama filmin kurduğu durum, eski karakterleri sırf seyirci onları özledi diye aynı kareye dizmiyor. Ekip, bir iş yetiştirmek zorunda kaldığı için dönüyor.
Ben bu ayrıntıyı önemsiyorum. Yeniden buluşma filmlerinin çoğu eski replikleri selamlayıp sevilen yüzleri kapıdan içeri alıyor; sonra da herkesin birbirini ne kadar özlediğini bize anlatıyor. Böyle olunca hikâye, eski bölümlerden kalan işaretleri sıralamakla yetinebiliyor. Burada ise Andréa'nın yönetmenlik işi, eksilen oyuncu ve yaklaşan çekim eski arkadaşlığın önüne gerçek bir yük koyuyor. Netflix'in özetinde de mesele bu baskıyla kurulmuş: eski ekip hem dostluklarını hem de eski rekabetlerini yeniden karşısında buluyor.
Bu, filmin iyi olduğu anlamına gelmez; yayımlanmış bir başlıktan eleştirel hüküm çıkarmak için önce filmin kendisine bakmak gerekir. Fakat dönüş hikâyesinin başlangıç noktası doğru yerde. ASK'ın insanları yeniden buluşuyor ama onları bir parti masasına değil, sıkışmış bir prodüksiyonun içine çağırıyor. Filmin eski ajans dünyasına dönerken konuşacağı şey de tam burada duruyor: oyuncu, çekim takvimi ve ekibin birbirine yeniden güvenip güvenemeyeceği.
Oyuncu listesinin genişliği de bu yüzden tek başına yeterli bir övünç değil. Camille Cottin, Laure Calamy, Thibault de Montalembert, Grégory Montel ve diğerlerini yeniden görmek seyirci için elbette bir davet. Filmin asıl sınavı, bu kişilerin her birini Andréa'nın yaşadığı sıkışıklıkta nasıl kullanacağı; kadro ancak o zaman afiş bilgisinin ötesine geçer.
Şimdi gelelim hoş tarafına: Film, ajansın kapandıktan sonra donup kalmadığını baştan kabul ediyor. Beş yıl araya girmiş; Andréa artık başka bir masada, yönetmen koltuğuna doğru ilerliyor. Bu değişim, geri dönüşün nedenini de temizliyor. Kimse eski ofisin anahtarını bulmuş gibi davranmıyor.
Popüler dizilerin devamları bazen tanıdık yüzleri gösterip yeni hikâyeyi ikinci plana itiyor. Dix pour cent: Le film bunu aşar mı, bunu izledikten sonra konuşuruz. Şimdilik bildiğimiz şey daha sade: Eski ekibi tekrar toplamanın bahanesi nostalji değil, yarım kalmış bir iş. Bu başlangıç, filmin o tanıdık yüzlerden daha fazlasını istemesini sağlıyor.
