Physical 100: Italy bugün Netflix'te ilk üç bölümüyle açıldı. Yarışmanın kadrosunda olimpiyat madalyalı sporcular, eski millî rugby oyuncuları, ekran yüzleri ve içerik üreticileri var. Böyle bir listeyi görünce insanın gözü ister istemez tanınan isimlere kayıyor. Resmî özet, Lingotto arenasındaki etaplarda yüz yarışmacının fiziksel ve zihinsel dayanıklılığının sınanacağını; geçmiş madalyaların burada avantaj sayılmadığını söylüyor.
Ben bu ayrımı seviyorum. Çünkü ünlü katılımcılı yarışmaların en kolay numarası, tanıdık yüzü ilk dakikada ödül gibi sunup sonra bütün yükü onun üzerine bindirmek. Burada Federica Pellegrini, Tania Cagnotto, Jury Chechi, Mirco Bergamasco ve Luis Sal aynı listede anılıyor; fakat resmî özet onları birbirinden üstün bir sınıfa yerleştirmiyor. Yüz kişilik kadroda herkesin karşısına fiziksel etaplar çıkıyor ve sadece bir kişi sona kalıyor.
Bu, programın iyi çekildiği ya da yarışın adil olduğu anlamına gelmez; buna bakmak için bölümleri izlemek gerekir. Ama başlangıç fikri doğru bir gerilim taşıyor. Bir olimpiyat geçmişi, kameranın önünde rahat olmak ya da internette tanınmak burada peşin hüküm vermiyor. Kurgu, tanınmış katılımcıyı yalnız ilk bölümün tanıtımına koyup sonra onlara daha geniş alan açarsa bu fikri kendi eliyle zayıflatır.
İlk üç bölümün aynı gün açılması da bu dengeyi erken sınayacak. Netflix kalan bölümleri eylül boyunca haftalara yayacak, finali 2 Ekim'de gösterecek. Yani yapımın elinde yalnız kadroyu tanıtmak için değil, hangi becerinin kimde gerçekten çalıştığını göstermek için de zaman var.
Şebnem Pera'nın baktığı yer tam burası: Tanınmış bir ismi yarışmaya almak ayıp değil, hatta çoğu zaman seyircinin ilk merakıdır. Fakat kamera her düştüğünde onun eski başarısını alkışlamaya devam ederse, öbür doksan dokuz kişiyi yalnız arka plan yapar. Bu yapımın ilk bölümleri tanınan yarışmacıyı ve adı bilinmeyen yarışmacıyı aynı etapta aynı ciddiyetle gösterebiliyorsa, kadro seçiminin hakkını verir.
