Market fişi eve gelince çoğu zaman buruşturulup bir kenara atılır. Oysa o küçük kağıt, paranın nereden kaçtığını en açık gösteren yerlerden biridir. “Bu kadar ne aldım?” sorusunun cevabı çoğu zaman fişin satırlarında saklıdır.
İkincisi indirimli sanılan ürün, kasada farklı geçen etiket, ihtiyaç değil alışkanlık olan atıştırmalıklar… Günlük bütçede büyük mucizelere gerek yok. Birkaç küçük kontrol ay sonunda hissedilir.
Etiket ile kasa aynı mı?
En klasik sorun raf etiketiyle kasa fiyatının aynı olmamasıdır. Fark bazen küçüktür; fakat sık tekrarlanırsa bütçeyi bozar ve alışveriş kontrolünü zayıflatır.
Özellikle indirimli ürünlerde fişe hızlıca bakmak iyi alışkanlıktır. Mesele yalnız birkaç lira değildir; neye ne ödendiğini bilmek, sonraki alışverişte daha doğru karar vermeyi sağlar.
Kampanya ihtiyaç yerine geçmez
“İkincisi yarı fiyatına” kampanyası bazen gerçekten işe yarar. Sürekli kullanılan deterjan, tuvalet kağıdı, kahve, bakliyat gibi ürünlerde stok yapmak mantıklı olabilir.
Ama çabuk bozulan, evde zaten olan ya da normalde alınmayacak ürünlerde kampanya bütçeyi şişirir. İndirim, ihtiyacın yerine geçmez. Liste dışına çıkmadan önce ürünün gerçekten kullanılacağından emin olmak gerekir.
Küçük paket her zaman ucuz değildir
Bir ürün ucuz görünebilir çünkü gramajı küçüktür. Asıl bakılması gereken şey birim fiyattır: kilo, litre ya da adet başı fiyat. Aynı ürünün iki farklı boyu arasında ciddi fark olabilir.
Peynir, yoğurt, kahve, deterjan, bebek ürünü ve atıştırmalıklarda bu fark daha çok hissedilir. Fişteki toplamı anlamak için yalnız ürün adına değil, miktarına da bakmak gerekir.
Kasa önü sessizce eklenir
Çikolata, sakız, küçük oyuncak, pil ve içecek gibi ürünler beklerken göze girer. Tek tek ucuz görünürler; fakat fişi gereksiz büyütürler. Evde çocuk varsa bu bölüm daha da güçlü çalışır.
Çözüm basit: listeyle alışveriş yapmak, kasaya gelmeden önce sepete son kez bakmak ve alınan küçük ürünlerin gerçekten ihtiyaç olup olmadığını sormak. Bütçeyi rahatlatan şey çoğu zaman bu kısa kontroldür.
