Raygun'ın Paris 2024'teki performansı iki yıl sonra hâlâ kolay bir internet şakası gibi hatırlanıyor. Netflix'in bugün yayımladığı Untold Raygun: Breaking Badly ise bu kolaylığı bozacak bir yerden başlıyor: resmî tanıtıma göre Rachael Gunn'ın Olimpiyat sahnesine giden yolu kadar, performansın ardından büyüyen memler, yanlış bilgiler ve komplo anlatıları da filmin konusu. Netflix'in başlık sayfası Gunn'ı akademisyenden küresel meme'e dönüşen bir breakdansçı olarak tarif ediyor; Tudum duyurusu de filmi, 2024'teki ilk Olimpiyat çıkışının ardından gelen yükseliş, düşüş ve yeniden kurma hikâyesi diye sunuyor.
Ben bu işte dans adımlarından önce hafızanın ne kadar acelesi olduğuna bakıyorum. İnternet bir performansı iki dakikada kesip biçmeyi, tek bir yüz ifadesini bütün insanın yerine koymayı çok seviyor. Böyle olunca o kısa kesit, Gunn hakkında konuşulabilecek tek şeymiş gibi dolaşıma giriyor. Raygun örneğinde herkes aynı videoyu izlediğini sanarken, videonun çevresine çok daha büyük bir hikâye örüldü.
Belgeselin kıymeti, bu hikâyeyi “aslında herkes haksızdı” diye tersine çevirmesinde değil. Bir performans eleştirilebilir; Olimpiyat sahnesinde çıkan işin beğenilmemesi de gayet meşrudur. Fakat eleştiri ile kişinin yeterliliği hakkında kanıtsız senaryo üretmek aynı şey değil. Netflix'in kendi özetinin memler, yanlış bilgiler ve komplo iddialarını özellikle anması, filmin bu ayrımı kurmaya çalışacağını söylüyor. Gunn'ın performansını konuşurken onu tanımadığımız ayrıntılarla tarif etmeye başladığımız yer, benim için daha ilginç.
Benim notum şu: Bu belgesel Raygun'ı aklamak için yapılmış bir afişe dönüşürse kimseye faydası olmaz. Ama Netflix'in duyurusunda andığı memleri, yanlış bilgileri ve komplo iddialarını nerede ayırdığını açıkça gösterirse, asıl izlenecek tarafı orası. Raygun'ın iki yıl önceki kısa performansı hâlâ konuşuluyor; filmin buna ne eklediğini o zaman tartarız.
