Bugün İstanbul Fuar Merkezi’nde başlayan Furnishings & Design Istanbul, mobilya ve iç mekân tasarımını üç gün boyunca aynı çatı altında topluyor. Fuarın yarın ve cumartesi günkü Designer-to-Business programında tasarımcılarla üreticiler bire bir görüşecek. Bu ayrıntı, fuarların en önemli sorusunu da yerine koyuyor: Bir nesnenin üretim yöntemi, bakım yolu ve parça tedariki, biçim kararıyla birlikte ne zaman konuşulacak?
Mobilya fuarlarında cevap çoğu kez yüzeyde kalır. Yeni bir koltuğun silueti, bir masanın rengi ya da bir lambanın ışık oyunu konuşulur. Bu ayrıntılar evde her gün görülecek eşyanın parçasıdır. Ancak biçim kararının arkasında bağlantı elemanı, kumaşın yenilenme yolu, parça tedariki, ambalajın taşıma sınırı ve üretim toleransı bulunur. Kullanıcı bunları çoğu zaman ürün eve girdikten sonra öğrenir.
Bu yüzden tasarımcı ile üreticinin görüşmesi tanışma fotoğrafından daha değerli bir eşik taşıyabilir. Tasarımcının çizdiği ayak kesiti, fabrikada hangi makinayla üretileceğini; seçtiği birleşim, taşıma sırasında hangi parçanın söküleceğini; kaplama tercihi de temizlik ve onarım imkânını etkiler. Her tasarım farklı üretim kararları gerektirir. Bu kararların ürün sayfasında ve teknik föyde açıkça yazılması, kullanıcıya satın alma anında daha sağlam bir karşılaştırma zemini verir.
FDI’nin programı, tasarımcı, marka, üretici ve yapı sektörü profesyonellerini aynı görüşme alanında buluşturacağını; buluşmaların 25-26 Eylül’de yapılacağını duyuruyor. Fuarın kendi açıklaması bu görüşmeleri yeni iş birlikleri ve üretim ortaklıkları için kuruyor. Programdan sonuç alınmış proje çıktığı söylenemez. Buna karşılık program, tasarımın çizimden sonraki kararlarını konuşmaya açıyor.
Ada Nehir Erten’in baktığı yer tam burasıdır. Bir sandalyenin ne kadar yer kapladığı kadar, ev değiştirirken hangi parçasının ayrılabildiği; bir sehpanın yüzeyi kadar, çizildiğinde nasıl onarılacağı da tasarım kararının içindedir. Bu bilgi teknik föyde, satış noktası ürün sayfasında ve yıllar sonra servis biriminde aynı dili bulmalıdır. Bu kayıtlar yoksa kullanıcı, yedek parça ve onarım yöntemi için satış noktasıyla servis birimi arasında ayrı ayrı arama yapmak zorunda kalır.
Fuar alanında gösterilen yeni nesnenin yanına birkaç açık soru koymak gerekir: Bu parça nerede ve nasıl üretiliyor? Aşınan bölüm değişebiliyor mu? Temizliği için hangi yöntem isteniyor? Taşınırken sökülebilecek bağlantıların yeniden kurulması için yol tarif edilmiş mi? Bu sorular pahalı ürünlere özgü bir lüks listesi sayılmamalı. Küçük evde, kiralık evde ve bütçesi sınırlı evde yanlış seçimin maliyeti daha uzun sürer.
İyi tasarımın sınavı fuar ışığında bitmez. Eşya eve girdiğinde dolaşımı daraltmaması, kullanıcısına gereksiz bakım yükü çıkarmaması ve arıza anında sahipsiz bırakmaması gerekir. Tasarımın üretimle kurduğu ilişki erken konuşulursa, bu sonuçların bir bölümü satıştan önce anlaşılır. Fuarlar, ürünün üretim, kullanım ve servis bilgisini aynı görüşmeye dahil ettiğinde tasarımın gündelik karşılığını daha açık tartışabilir.
