My Sad Dead için yapılan gösterimin en doğru tarafı kırmızı halı değildi. Dizi, 15 Ekim'de hikâyesinin geçtiği ve çekimlerinin bir bölümünün yapıldığı Piedrabuena'ya döndü; ilk iki bölüm mahalledeki Piedrabuenarte kültür merkezinde izlendi. Netflix'in 22 Ekim tarihli notu, bu buluşmaya mahalle sakinlerinin, oyuncuların ve ekip üyelerinin katıldığını; çekimler boyunca birçok sakinin ekranda figüran olarak yer aldığını anlatıyor.
Ben bu ayrıntıya bakarım. Bir yapım, bir yeri yalnızca kadraja yakıştığı için seçmişse iş bitince kamyonlarını toplar, mahalle de ekranda güzel görünen bir fon olarak kalır. Burada ekip yeniden o sokağa, o merkeze dönmüş. Diziye yüzünü, sesini ve gündelik ritmini veren insanlara ilk izleme koltuğu ayrılması küçük bir jest gibi durabilir. Netflix'in notu, o koltuklarda mahalle sakinlerinin oyuncu ve ekiple birlikte bulunduğunu da kayda geçiriyor.
Piedrabuenarte rastgele seçilmiş bir salon sayılmaz. Buenos Aires Belediyesi, merkezi mahallede sanatsal etkinlikler için çalışan bir alan olarak tanımlıyor; yerel etkinlikler, tiyatro ve dans çalışmaları yürütüldüğünü kaydediyor. Belediyenin merkez kaydı ile merkezin mahalledeki kültürel çalışmalarını anlatan sayfası, merkezin yıllardır mahallede çalıştığını gösteriyor. Gösterim de bu nedenle kültür merkezinin içinde yapıldı.
Netflix, dizinin mekân arayışında Piedrabuena'nın bloklarını, ortak alanlarını ve su kulesini hikâyenin görsel dünyasına kattığını; çekimin elli günü aşan bölümünde mahalle sakinlerinin figüran olarak yer aldığını söylüyor. Bunlar yapımın kendi anlattıkları. Dizinin mahalleye ne bıraktığına dair büyük bir bilanço çıkarmaya kalkmam; iki saatlik bir gösterim, o soruyu tek başına cevaplamaz. Yine de aynı açıklama, çekimle katkı veren insanların gösterimde de bulunduğunu açıkça söylüyor.
Popüler kültürün sevdiği bir huy var: Bir semtin dokusunu alır, onu estetik filtreyle parlatır, sonra sanki görüntü kendi kendine oluşmuş gibi dolaşıma sokar. Bu yüzden mahalle sakinlerini yalnız toplu planın içindeki hareketli siluetler saymak kolay geliyor. My Sad Dead gösteriminde ise çekimlere katılan mahalle sakinleri, oyuncu ve ekip üyeleriyle aynı salonda ilk iki bölümü izledi.
Elbette buradan kusursuz bir temsil dersi çıkarılmaz. Kamera hangi sokağa bakarsa baksın, seçme gücü hâlâ yapımın elindedir. Şebnem Pera olarak benim hoşuma giden şey, o gücün en azından bir akşamlığına kapıyı açması. Bu gösterim, yapımın mahalleyle kurduğu ilişkinin yalnız ekrandaki görüntülerden ibaret kalmadığını gösteren doğru bir ayrıntı.
