SEC’nin 18 Ağustos’ta duyurduğu “Regulation Crypto Assets” teklifi şu an piyasada bir tür "meşruiyet nefesi" gibi dolaşıyor. Olay basit: Belirli limitler dahilinde kayıt muafiyetleri, anlatısal açıklamalar ve şartlar sağlanırsa varlığın "yatırım sözleşmesi" sayılmayacağı bir güvenli liman öneriliyor. Teklif, ihraççıdan belirli bilgileri ve bazı durumlarda finansal tablolarla devam eden raporlamayı istiyor.
Kalabalık hemen şu refleksle hareket ediyor: "Bak, artık kurallar belli, riskler azalıyor, her şey resmileşiyor."
Hata burası.
Sizce SEC, kripto dünyasına şefkat göstermek için mi bu limitleri çizdi? 4 yılda 5 milyon dolar veya her 12 ayda 75 milyon dolar gibi eşikler, finansal tablolar ve raporlama zorunlulukları aslında birer filtre. Piyasa, belirsizliğin azaldığı anlarda belgeye bakmayı bırakıp yeniden hikâyeyi satın almaya meyleder. "Bak, SEC'in istediği raporu sunmuşlar" cümlesi, birçok kişi için "Bu proje artık güvenli" anlamına gelecek.
İşte psikolojik savaş tam burada başlıyor.
Bir projenin finansal tablo sunması veya belirli bir muafiyet sınırında kalması, o projenin başarılı olacağı ya da paranın çöpe gitmeyeceği anlamına gelmez. Bu belgeler, ihraççının ne sunduğunu ve hangi koşullarda raporlama yaptığını daha görünür kılar; projenin sonucunu garanti etmez.
İnsanlar netliği sever. "Kural böyle, belge burada, o halde güvenebilirim" demek, ihraççının ne vaat ettiğini ve raporun neyi söylemediğini ayırmaktan daha kolaydır. Böyle bir rahatlıkta, örneğin finansal tablo ve devam eden raporlama gerektiren ikinci muafiyetle diğer muafiyet arasındaki fark bile arka plana düşebilir.
Görüş süresi 60 gün açık kalacak. "Güvenli liman" ifadesi ise teklifin hangi koşullarda uygulanacağını tartışmaya açıyor; tokenın iş modelini ya da vaadini kendi başına sınamıyor.
Teklifin derdi, kriptoyu himaye etmekten önce, belirli ihraççıların neyi hangi koşullarla anlattığını kayıt ve açıklama düzenine bağlamak.
Okunması gereken yer de burada: teklif hangi açıklamayı istediğini tarif ediyor; bu açıklamaların projenin vaadini ne ölçüde taşıdığını ise metni okuyan herkes ayrıca tartmak zorunda.
