İnsan bedeninin hikâyesini çoğu zaman dik yürüyüşte, genişleyen kafatasında ve incelen kemiklerde arıyoruz. Yeni bir çalışma, hikâyenin daha sessiz bir yerini işaret ediyor: eklemlerimizin içindeki kıkırdak dokusunu.
Çalışma önce insan soyunda ortaya çıkan yüz binlerce DNA değişikliğinin kıkırdak hücrelerindeki etkisini test etti. Ardından araştırmacılar, insan-şempanze ve insan-goril hibrit hücrelerini osteokondral öncül hücrelere dönüştürdü. Böylece insan ve büyük maymun genetik dizilerinin, aynı hücrenin içinde genlerin çalışma düzeyini nasıl etkilediğini karşılaştırdılar. Bu yöntem, genlerdeki düzenleyici değişimlerin etkisini hücrenin çevresinden gelen etkilerden ayırmaya yarıyor.
Sonuçlar, hücre dışı matriksi oluşturan genlerin çalışma düzeyinde insan soyuna özgü değişimler olduğunu gösteriyor. Bu değişimlerin en belirgini, glikozaminoglikan üretimindeki baskılanma. Bu uzun şeker zincirleri, hücre dışı matriksin parçası; kıkırdağın su tutmasına ve mekanik özelliklerine katkı sağlıyor. Makaledeki ölçümlerde insan eklemlerindeki glikozaminoglikan miktarı, insan dışı büyük maymunların eklemlerindeki miktarın yaklaşık dörtte biri ile üçte biri düzeyinde.
Bu, tek başına bir hastalık açıklaması sayılmaz. Çalışma bireyler için tanı ya da tedavi sonucu sunmuyor. Yazarlar, bu evrimsel değişimin insanların dejeneratif iskelet hastalıklarına yatkınlığını artıran etkenlerden biri olabileceğini belirtiyor.
