Akşam eve gelirken insanın aradığı şey yalnız yemek değildir. Biraz seçim hakkıdır: bugün çorba mı, makarna mı; mahalledeki şu yer mi, hiç denemediği öbürü mü? Telefonda sıralanan dükkânlar bu hakkı bol bol vaat eder. Aynı mutfaktan çıktığı belli olmayan isimler, farklı fotoğraflar, ayrı yorumlar… Ekran, bir semtin tamamını avucumuza bırakmış gibi davranır.
Ticaret Bakanlığının 19 Ağustos tarihli duyurusu, çevrim içi yemek siparişinde fiilen tek restoran varken çok sayıda işletme adı ve sahte adres kullanıldığı tespit edilen bir dosyayı anlattı. Bakanlığın değerlendirmesi açık: tüketici, üretici, ürün değerlendirmesi ve siparişin gönderileceği adres konusunda yanıltıldı. Bu, sadece bir platform ayrıntısı değil. İnsanların aceleyle verdiği küçük kararların üzerine kurulmuş bir güven meselesi.
Elbette aynı mutfağın birden fazla marka için üretim yapması başlı başına ayıp değil. Mutfak paylaşmak, yeni bir işletmenin düşük maliyetle deneme yapmasına da imkân verebilir. Fakat bunu seçim gibi satmanın sınırı var. Ayrı isimlerin arkasında aynı işletme, aynı adres ve aynı mutfak varsa, müşteri hangi işletmeden söylediğini ve yorumların hangi deneyime ait olduğunu bilmeden karar verir.
Burada biz de haksızız: Bazen hızlı teslimat, kupon ve parlak fotoğraf yüzünden yeni bir yer bulduğumuzu sanıyoruz; adres ayrıntısına bakmayı çoğu kez angarya sayıyoruz. Ama bu ihmali dürüstlük yükünü müşteriye devretmek için gerekçe yapamayız. Müşterinin sipariş vermeden önce işletme bağlantılarını araştırması beklenemez; bu bilginin sipariş ekranında açıkça yer alması gerekir.
Benim hükmüm şu: Sipariş ekranı, müşteriye yalnız lezzet değil bilgi de sunmak zorunda. İşletmenin kim olduğu, nerede üretim yaptığı ve yorumun hangi işletmeye ait olduğu anlaşılır olmalı. Bu bilgi görünür olduğunda müşteri, aynı mutfaktan gelen farklı isimler arasında karar verirken neyi karşılaştırdığını bilir. Siparişini verirken de tek bir işletmenin farklı isimleri arasında dolaştığını fark edebilir.
