Bir iş gününde bedeni yalnız masa başında geçirilen saatlerle anlatmak eksik kalır. Bilgisayara dönük çalışan birinin yolu ekranla sandalye arasında daralabilir; aynı binada başka biri raftan dosya alır, koridorda yön değiştirir, kapıyı tutar, paketi taşır. Bu fark, kişinin hareket etmeyi ne kadar istediğinden önce işin nerede ve nasıl kurulduğuyla ilgilidir.
1 Kasımda basılı yayımlanan bir Japonya araştırması, 20-59 yaşındaki 2.718 yetişkinin gününü uyku, oturma, hafif hareket ve orta-şiddetli hareketin birbirinden zaman aldığını kabul ederek inceledi. Masa başı işte çalışanların görece daha fazla oturduğu; mesleki işi hareket içerenlerin daha fazla orta-şiddetli hareket bildirdiği görüldü. Bu kesitsel çalışma neden-sonuç söylemiyor. Yine de günün hareketini tek bir irade puanına çevirmek için iyi bir itiraz sunuyor.
Araştırmacıların ölçtüğü hafif hareket, gündelik hayatta çoğu kez odanın eşiğinde görünür: yazıcıya giderken ayağın yön değiştirmesi, mutfaktan su alırken elin bardağı gövdeye yaklaştırması, toplantı odasına girerken bakışın kapı aralığını ve karşıdan geleni hesaba katması. Bu anların her biri küçük kalır; günün planı onları art arda getirince bedenin yük paylaşımı değişir.
Dünya Sağlık Örgütü, fiziksel etkinliği boş zamanın dışına da yerleştiriyor: işe gidiş geliş, iş ve ev içi hareket bu tablonun parçası. Dolayısıyla işyerinde hareket hakkında daha kullanışlı soru, çalışanlara fazladan görev yüklemek değildir. Tuvaletin, suyun, yazıcının, toplantı odasının ve dinlenme yerinin birbirine bağladığı yol; orada yürüyen kişiye acele ettirmeden yön değiştirecek, bir şeyi taşıyacak ve kısa süre duracak alan bırakıyor mu?
Çalışan, spor çantasını taşımadan da gün içinde hareket eder. Ofisin yerleşimi, bu hareketin nerede sıkıştığını ya da rahatladığını; ayağa kalkınca elin, ayağın ve gövdenin nasıl iş paylaştığını etkiler.