19 Kasım Dünya Tuvalet Günü. Evdeki lavabo ya da duş giderine bakınca borunun açık bir yol olduğunu düşünürüz. Oysa o yolun üzerinde, her gün fark etmeden kullandığımız küçük bir su engeli vardır.
Lavabonun altındaki U biçimli bölüm, kullanımdan sonra bir miktar suyu içinde tutar. Bu su, gider borusunun kesitini kaplar. Borunun alt tarafındaki hava odaya ulaşmak isterse bu suyun içinden kabarcıklar halinde geçmek zorundadır. Olağan koşullarda iki taraf arasındaki basınç farkı buna yetmez. Suyun oluşturduğu bu perdeye su kilidi denir.
Musluk açıldığında su kilidi kaybolmaz. Yeni su kıvrıma gelir, bir bölümü borunun aşağısına akar ve kıvrımda yine su kalır. Lavabo boşalırken gördüğümüz akış kısa sürer. Kıvrımın dipte tuttuğu su ise bir sonraki kullanıma kadar yerinde kalır.
Gider kokusunun bir süre kullanılmayan banyoda ya da misafir tuvaletinde ortaya çıkması bu ayrımı anlatır. Kullanılmayan giderdeki su yavaş yavaş buharlaşır. Su seviyesi kıvrımın altına indiğinde borunun iki tarafındaki hava için açık bir yol oluşur. Bina tesisat kuralları, seyrek kullanılan yer süzgeçlerinde bu yüzden su kilidini koruyan ek düzenekler ister.
Kokuyu azaltmak için musluğu bir süre akıtmak çoğu zaman basit bir mekanizmaya dayanır: kıvrımdaki su yeniden tamamlanır. Buna rağmen koku sürekli dönüyorsa, sızıntı, havalandırma ya da tesisat bağlantısıyla ilgili başka bir neden olabilir. O noktada su eklemek sorunu açıklamaya yetmez.
Gidere bir sonraki bakışta borunun kıvrımını da düşünmek gerekir. Orada duran az miktardaki su, atık suyun akışını durdurmadan evin havası ile borunun havasını ayırır.