Akşam hava serinlemeye başladığında en soğuk anın gece yarısı olacağını düşünebiliriz. Açık ve sakin bir gecede termometre çoğu kez sabaha karşı daha düşük bir değer gösterir. Bunun nedeni, güneş battıktan sonra toprağın ve üzerindeki nesnelerin ısı kaybetmeyi sürdürmesidir.
Gündüz güneş önce asfaltı, toprağı, çatıları ve duvarları ısıtır. Bu yüzeyler de altlarındaki havayı ısıtır. Güneş ufkun altına indiğinde bu enerji girişi kesilir; yüzeyler ise kızılötesi ışınımla enerji vermeye devam eder. Yere yakın hava, soğuyan yüzeyle temas ettikçe onun sıcaklığına yaklaşır. Gece boyunca biriken küçük kayıplar, sabaha karşı en düşük değeri hazırlar.
Gün doğumu bu düzeni bir düğmeye basar gibi değiştirmez. İlk ışıkta yüzeye gelen enerji, yüzeyin hâlâ verdiği enerjiyi hemen aşamayabilir. Bu kısa aralıkta zemin ve ona yakın hava biraz daha soğuyabilir. Met Office, günlük en düşük sıcaklığın çoğu zaman şafak öncesinde görüldüğünü; ABD Ulusal Hava Servisi ise açık gecelerde zeminin ışınım kaybıyla soğuduğunu ve bunun hemen üstündeki havayı da soğuttuğunu açıklıyor.
Bu yüzden sabah yürüyüşünde kaldırımın ya da aracın camının, uygulamadaki hava sıcaklığından daha soğuk gelmesi beklenir. Yüzeyler gece boyunca kendi başlarına daha hızlı ısı kaybedebilir. Hava sıcaklığı sıfırın biraz üzerindeyken bile çimde veya camda kırağı görülebilmesinin nedeni budur. Yüzey sıcaklığı ile hava sıcaklığı ayrı ölçümlerdir.
Bulut ve rüzgâr bu zinciri değiştirir. Bulutlar, yüzeyin uzaya verdiği ısının bir bölümünü geri tutar; rüzgâr da yere yakın soğuk havayı yukarıdaki havayla karıştırır. Bu iki durumda gece boyunca kurulan soğuk tabaka zayıflar. Açık, sakin ve uzun gecelerde yüzey daha uzun süre ışınımla ısı kaybeder.
Sabahın en serin anını anlamak için saate bakmak yetmez. Gökyüzünün açık olup olmadığına, rüzgârın esip esmediğine ve ayağımızın altındaki yüzeyin nasıl göründüğüne de bakmak gerekir. Gün doğduktan kısa süre sonra bile gece boyunca süren yüzey soğumasının etkisi görülebilir.