Serin bir sabah konuşurken ağzımızdan kısa süreli beyaz bir bulut çıkar. Gördüğümüz şey soluduğumuz havanın kendisi değildir. Nefes verirken dışarı çıkan hava, bedenimizin içinde ısındığı ve nemlendiği için çevredeki havadan daha sıcaktır; içinde görünmeyen su buharı taşır.
Bu sıcak ve nemli hava soğuk dış havayla karışınca hızla soğur. Hava, taşıdığı su buharının tümünü gaz hâlinde tutamaz duruma geldiğinde buharın bir bölümü çok küçük su damlacıklarına dönüşür. Sis ve bulut da gözle seçilebilen bu tür damlacıklardan oluşur. Damlacıklar ışığı birçok yöne saçtığı için soluk beyaz bir bulut görürüz.
Bulutun ne kadar belirgin olacağını dışarıdaki sıcaklık tek başına belirlemez. Havanın nemi, nefesin çevre havayla ne kadar hızlı karıştığı ve rüzgâr da etkiler. Soğuk ama kuru bir günde bulut çabuk silikleşebilir. Hava zaten nemliyse aynı soluk daha yoğun ve daha uzun süre görünür kalabilir.
Bir süre sonra damlacıklar yeniden buharlaşır ya da çevre havaya dağılır; bu yüzden bulut ağzımızdan birkaç adım ötede kaybolur. Bir dahaki soğuk sabah nefesinize bakın: Beyazlık, havanın içinde saklanan suyun kısa süreliğine damlacık hâline geçtiği yerdir.